work love play learn repeat

Automotive genomineerd voor Website van het Jaar

2011-09-29T13:51:00.001+02:00

Automotive-online.nl | Strijd om titel Website van het Jaar van start

Hebben jullie al gestemd voor Automotive-online als Website van het Jaar?

Oei!

2011-04-06T13:58:00.007+02:00

Wat een makkelijk kind hebben wij toch. Altijd vrolijk, lachen tegen iedereen, vindt alles best. Waar hebben wij dat toch aan verdiend? Vragen we ons regelmatig af. Maar zelfs de grootste engeltjes hebben wel eens een mindere dag.

Vannacht om 3 uur zaten wij rechtop in bed van Leah die zichzelf en ons bruut wakker huilde. Ik pakte haar op waardoor ze meestal meteen tot rust komt, maar dit keer bleef ze maar krijsen. Alsof ze pijn had. Ook moest ze hevig hoesten en roggelen waarbij ze bijna paars aanliep. Geschrokken gingen we met haar in de huiskamer zitten. Toen ze wat kalmeerde, ging PB terug naar bed. Die moest immers vandaag weer werken terwijl ik mamadag heb. Na haar een tijdje op schoot te hebben gewiegd, viel ze in een lichte slaap maar zodra ik probeerde op te staan begon ze weer te piepen. Ik begon me steeds meer zorgen te maken, dit deed ze anders nooit. Zou ze ziek zijn? Wat kan ik doen? Op een gegeven moment was ze in slaap gevallen en ik doezelde ook weg. Toen kon ik haar op bed leggen en kon ik zelf ook nog anderhalf uur slaap pakken. Een lichte slaap, want ik werd van elk kreuntje uit haar kamer wakker.

Om kwart over 6, nog voor onze wekker ging, was het weer raak. Ze lag te krijsen op bed. Met wat moeite kreeg ik haar zover dat ze wat melk dronk waarna ze nog een uurtje sliep. Daarna was het de rest van de ochtend 'feest'. Ze bleef maar huilen tenzij ik haar droeg en met haar rondliep. Soms sukkelde ze even op schoot in slaap, maar dan moest ik niet proberen haar weg te leggen want dan begon ze weer van voren af aan. Ze had geen moment rust, laat staan dat er een lachje vanaf kon. Was deze snotterende huilbaby mijn dochter? Ik herkende haar niet meer.

Uiteindelijk heeft ze zich zo moe gemaakt, dat ze inmiddels al weer een paar uur ligt te slapen. In de box, want haar bedje durf ik nog niet aan. Ik ben niet meer bang dat ze ziek is, ze heeft geen koorts. Waarschijnlijk is het een groeisprongetje.

Volgens de theorie van "Oei ik groei" maken alle baby's op bepaalde momenten in hun ontwikkeling een groeispurt door. Van de een op de andere dag zijn ze gegroeid, maar hebben ze er ook ineens nieuwe vaardigheden bij. Ze worden wakker en plotseling ziet hun wereld er compleet anders uit. Dat is erg beangstigend en daarom worden ze op dat soort dagen huilerig, hangerig en willen veel vastgehouden worden. Na een paar dagen (of weken) gaat dat voorbij en zijn ze weer het zonnetje in huis. Plus, ze kunnen ineens weer nieuwe dingen! Ik ben benieuwd wat ze straks weer allemaal kan. Ik kan haast niet wachten. ;)

P.S. Ik had geen handen vrij om foto's te maken ven het betraande snotmonstertje, dus in plaats daarvan gewoon een paar plaatjes van onze mooie vrolijke meid zoals ze meestal is.

Update 18:00 uur
Toen ze vanmiddag wakker werd en haar flesje half had leeggedronken, voelde ze erg warm aan. Voor de zekerheid nog maar een keer temperaturen. 's Ochtends had ze namelijk een beetje verhoging gehad, maar dat was begin van de middag weggetrokken. Bleek ze nu ineens 38,9 graden koorts te hebben! Was er dus toch wat aan de hand. Nu maar aan de paracetamol en hopen dat ze snel beter wordt...

No more borstvoeding

2011-04-06T12:55:00.009+02:00

Sinds afgelopen zondag, 3 april, krijgt Leah alleen nog maar flesvoeding.
Joepie! Dat betekent dat ik:
de nacht- en vroege ochtendvoedingen niet meer alleen hoef te doen,
die afschuwelijke voedingsbeha's aan de wilgen kan hangen,
ik weer alles kan eten en drinken wat ik wil,
niet meer perse losknoopbare of wegschuifbare kleding hoef te dragen,
me niet meer hoef terug te trekken om haar te voeden in het openbaar,
geen nachtelijke wet t-shirt contests meer heb!

Ik som maar even de positieve punten voor mezelf op, want het was wel even moeilijk afscheid nemen van onze intieme momentjes samen. Leah heeft precies drie maanden borstvoeding gehad. Na heftige opstartproblemen hebben we daar uiteindelijk alletwee erg van genoten.

Ik heb me echter van begin af aan voorgenomen dat ik niet zou gaan kolven op kantoor. Ieder z'n keuze uiteraard, maar als ik aan het werk ben, wil ik me daar ook honderd procent op kunnen richten. Me drie keer per dag een half uur terugtrekken om te kolven, past daar voor mij niet bij.

Voordat ik weer aan de slag ging, had ik daarom de borstvoeding overdag afgebouwd. Dat betekende dat ze drie keer uit de fles dronk en drie keer aan de borst. Sinds ze echter hele dagen naar het kinderdagverblijf gaat, is ze zo moe dat ze doorslaapt 's nachts. Heel fijn natuurlijk, maar daarmee viel al 1 voeding af.

Afgelopen week stond ik voor m'n werk tot 's avonds laat op een vakbeurs. Hartstikke leuk om te doen, maar daarmee viel ook de late avondvoeding aan de borst weg. Ik heb nog een paar dagen geprobeerd de ochtendvoedingen erin te houden, maar het werd steeds moeilijker m'n 'melkquotum' te halen. Daarom besloot ik de dag voor Leah's derde vermaanddag de laatste borstvoeding te geven. Het is goed zo. Gelukkig heeft PB nog wat mooie foto's van deze mijlpaal geschoten. En ze drinkt hartstikke goed uit de fles!

Verjaardagscadeautje

2011-03-08T10:56:00.008+01:00

Morgen ben ik jarig (29 jaartjes jong forever!) maar m'n cadeautje heb ik stiekem al gehad: een Nikon D3100 spiegelreflexcamera. En daarmee kun je hele mooie artsifartsi foto's maken zoals deze:

Maar de echte reden dat Peter-Bas zo vrijgevig was, is natuurlijk de muze die we sinds begin dit jaar in huis hebben wonen. We hadden een 'echt' fototoestel nodig om haar schoonheid recht te doen. :)

Babbelen

2011-03-07T18:21:00.008+01:00

Ze zeggen dat baby's of eerst leren lopen, of eerst leren praten. Nou het ziet ernaar uit dat Leah eerst van zich laat horen voordat ze haar eerste stapjes zet. Ze is in ieder geval al flink aan het oefenen. Ze is al een paar weken tegen mensen aan het lachen en brabbelen, maar tegenwoordig zijn levenloze voorwerpen ook goed genoeg om een gesprek mee te beginnen.

Zo praat ze tegen de beestjes van de mobiel boven haar box en kletst ze 's avonds tegen de lichtjes die ze buiten ziet als ze over m'n schouder hangt om een boertje te laten. Laatst hing ze over m'n schouder gefascineerd naar het patroon van de stoel op haar kamer te kijken. En uiteraard moest er even gekletst worden...

Vasthouden en loslaten

2011-03-07T17:43:00.001+01:00

Wat gaat het toch snel. Onze meid is al weer twee maanden oud. Vorige week dinsdag was het tijd voor haar tweede bezoek aan het consternatieburau en kreeg ze haar eerste inentingen. Nou, consternatie alom!

Vasthouden
Die ochtend was ze nog vrolijker dan normaal. Het arme kind had geen flauw idee wat haar te wachten stond. Ook op het bureau was ze nog heel vrolijk. Ze volgde precies de bewegingen van onze wijkverpleegkundige en lachte breed naar haar terwijl ze de spuitjes stond klaar te maken. Nieuwsgierig keek ze hoe de eerste naald haar bovenbeen in ging en toen... zette ze het op een gillen! Boos schreeuwde ze het uit om dit onbegrijpelijke onrecht. Ik moest ook even slikken en probeerde haar op het bureau nog te kalmeren. Maar zelfs de superwarme, zachte cape die ik voor de gelegenheid had meegenomen wilde niet baten. Dan maar het meisje overstuur weer aangekleed en in de wagen gelegd. Toen we een paar stappen buiten hadden gezet, lag ze al in een diepe slaap.

Later die middag werd ze toch wat huilerig en hing ze als een warme vaatdoek (we kennen allemaal dat gevoel) op schoot. Ik vertrouwde het niet helemaal dus toch maar even getemperatuurd: 37,8, een lichte verhoging. Na flink veel knuffelen, heeft Peter-Bas haar een lekker warm badje gegeven en een paracetamol, en hebben we haar in haar koele wiegje gelegd. Het is natuurlijk maar klein leed, maar het is bijzonder om op zo'n moment de enige personen te zijn die alles weer goed kunnen maken voor haar. Niet alleen oppas en opvoeder, maar papa en mama.

Loslaten
De volgende dag was ze weer helemaal de oude. Gelukkig maar want we hadden weer een spannende dag voor de boeg: ik ging met Leah op intakegesprek bij het kinderdagverblijf waar ze straks vier dagen per week door gaat brengen. Het was erg leuk de dynamiek van de lieve leidsters met de baby's te zien. Het is een gloednieuwe locatie dus het ziet er allemaal strak uit. Ook Leah keek haar ogen uit. Het kan niet anders dan dat ze hier een goede tijd gaat hebben, maar toch moest ik ook nu even slikken. Gisteren was ik bij wijze van spreken nog de enige die haar kon troosten en binnenkort moet ik haar al loslaten in de wijde wereld.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ze het naar haar zin zal hebben in het kinderdagverblijf. Qua karakter is ze namelijk hetzelfde als PB en ik. Ze is afwachtend, kijkt de kat uit de boom, en past zich aan aan de situatie. Verder is ze natuurlijk ook nog eens heel lief en makkelijk.

Wennen
Vandaag, maandag 7 maart, is Leah een half dagje naar het kinderdagverblijf gegaan om te wennen. Ik moest haar wakker maken om haar aan te kleden en mee te nemen. Ze lag blij op de commode, 'jee, ik krijg zo weer eten'. Haar gezicht betrok een beetje toen ik haar in plaats daarvan in de Maxicosi zette. Toen we naar buiten liepen, keek ze me vragend aan, 'gaan we niet eten?'. De juffen van het kdv hadden een lieve welkomstboodschap voor Leah op de deur gehangen en waren er helemaal klaar voor. Meteen werd er een flesje voor haar klaargemaakt. Ook Leah keek meteen nieuwsgierig haar ogen uit, dat ze best trek had was ze alweer vergeten. Maar was ik er eigenlijk wel klaar voor? Stiekem pinkte ik binnen al een paar traantjes weg, maar ik wilde natuurlijk niet overstuur weggaan. Leah moet niet gaan denken dat het heel dramatisch is, maar juist leuk. De andere baby's zagen er in ieder geval erg blij en tevreden uit. 'Je mag zo vaak bellen als je wil hoor' zeiden de juffen tegen mij. 'Mag ik dan misschien ook hier blijven? Ga ik stil in een hoekje zitten en alleen maar kijken, ik zal me nergens mee bemoeien' dacht ik bij mezelf, maar dat zei ik natuurlijk niet.
Met hangende schouders liep ik naar huis en ik heb echt wel een uurtje nodig gehad om mezelf bijeen te rapen. Ik heb niet gebeld, want ik wist heus wel dat het goed zou gaan. Toen ik net een beetje gewend was aan de tijd voor mezelf, mocht ik haar alweer op gaan halen. Ze had het prima naar haar zin gehad, twee keer lekker uit de fles gedronken en maar liefst anderhalf uur geslapen in het vreemde bedje.
Daarom zou je het niet verwachten, maar het heeft allemaal wel flink indruk op haar gemaakt. Onderweg naar huis (het is vijf minuutjes lopen) was ze al in slaap gevallen en hoewel ze net gegeten had, wilde ze toen we thuis waren al weer snel aan de borst. Daarna was ze erg moe en inmiddels is ze alweer zo'n twee uur in dromenland.
Vanochtend moest ik haar loslaten en dat was prima, maar vanmiddag bleek ze mij toch ook nog nodig te hebben. :)

Daar is ze dan!

2011-02-21T13:27:00.000+01:00

"Hoezo dit jaar nog? Dat maak ik altijd nog zelf wel uit!"

Eindelijk na 41 weken en 6 dagen zwangerschap is op 3 januari 2011 om 23:59 onze prachtige dochter Leah geboren. Ze had het zo naar haar zin in mijn buik dat ze er echt niet uit zichzelf uit zou komen en de bevalling moest dus in het Wilhelmina Kinderziekenhuis worden ingeleid. Ik had daar erg tegenop gezien, maar het ging allemaal heel voorspoedig en naar omstandigheden natuurlijk. Van het moment dat ze de vliezen hadden gebroken totdat ik haar in mijn armen sloot duurde het elf uur, heel gemiddeld voor een eerste bevalling.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik elke dag een foto van mijn buik gemaakt met de bedoeling daar een time-lapse-filmpje van te maken. Ik was niet heel erg consequent met de tijdstippen waarop ik de foto's nam, dus de belichting laat te wensen over, maar ik ben toch best tevreden met het resultaat. Dus bij deze nog een keer foto's van mijn zwangerschap, voordat ik jullie ga overladen met spam van onze wonderdochter! ;)

Wegens de nogal persoonlijke content heb ik het filmpje van Youtube gehaald. Als je hem wil zien, laat het me weten! Dan stuur ik je de url en wachtwoord om het filmpje te bekijken.

Terugblik op een bewogen jaar - III

2010-12-21T21:32:00.012+01:00

Lieve Ponyo,

Het bijzondere jaar 2010 nadert zijn einde en hopelijk ben jij de finale. Peter-Bas en ik zijn al heel wat jaartjes bij elkaar. Op een gegeven moment ga je nadenken en praten over hoe je de toekomst ziet en het onderwerp nageslacht is onontkoombaar. We waren er snel uit dat we alletwee kinderen willen, maar alles op z'n tijd. 'Eerst gaan we trouwen, daarna gaat de anticonceptie het raam uit en zien we wel waar het schip strandt' was het uitgangspunt. We zijn nog jong, we hebben de tijd.

Na onze droombruiloft namen we vier weken de tijd voor onze droom-honeymoon: een road trip van Miami naar Las Vegas. We hebben intens genoten van de geweldige reis en van elkaar, want ongeacht wat cynici zeggen, trouwen is toch een mooie, ingrijpende stap in je leven samen. Zelfs als je net als wij al tienjaar een setje bent.

Tijdens onze wittebroodsweken waren we niet bewust bezig met zwanger worden. We gingen er vanuit dat dat nog maanden, zo niet misschien wel jaren, zou duren. En dat was prima. Achteraf lijkt het of mijn oma het al had voorzien. Sommige zaken laten zich niet sturen. Op 17 april was ik een week overtijd en besloten we een zwangerschapstest te doen voor de zekerheid, die avond hadden we namelijk een feestje en ik wilde zeker weten dat ik een wijntje kon drinken.

Stonden wij even te kijken toen de test aangaf dat ik zwanger was, zo'n 2 a 3 weken. Zelf heb ik het gevoel dat we je op 25 maart hebben gemaakt, toevallig ook de verjaardag van mijn oma, maar dat zullen we nooit zeker weten. Toen we de uitslag hadden

laten bezinken en na een paar minuutjes waren bijgekomen van de schrik, waren we uiteraard dolgelukkig met het vooruitzicht van jou!

Afgezien van de gebruikelijke kwaaltjes heb ik een heerlijke zwangerschap. Ik voel me verliefd, alsof ik op wolken loop, een natural high. We hebben je de werknaam Ponyo gegeven, naar de Japanse anime-film over een visje dat verandert in een kindje. In het begin was jij immers ook maar een guppie.

Je groeide als kool en al snel liet je merken dat je er was. De eerste keer dat ik je voelde bewegen in mijn buik was op de avond dat Nederland Brazilie had verslagen in het WK-voetbal, dat was op 2 juli. Peter-Bas was nog aan het feesten in de stad, maar ik lag al moe in bed. Met je kleine maar duidelijke schopjes liet je me weten dat ik voorlopig niet meer alleen zou zijn.

Ik voelde je steeds vaker bewegen en groeien, en begon me steeds meer aan je te hechten hoewel ik je nog helemaal niet kende. Ik wist niet eens of je een jongen of een meisje was. Voor de buitenwereld was er nog niet zoveel te zien, eigenlijk is pas sinds een week of zes zelfs onder m'n winterjas duidelijk zichtbaar dat ik zwanger ben.

Mensen zeggen dat ik mooi zwanger ben, en zo voel ik me ook. Van tante Tamara hebben we een fotoshoot cadeau gekregen. Fotografe Dorien Grotzinger heeft ons echt mooi vastgelegd. Een heel bijzonder cadeau waarvan ik hoop dat jij er later als je wat ouder bent ook van zult genieten.

Vandaag is het 21 december. Het is volle maan, de kortste dag van het jaar, vanochtend was er een maansverduistering en buiten ligt er een dik pak sneeuw, maar bovenal is vandaag de dag dat ik uitgerekend ben om jou op de wereld te zetten. Maar ook dit soort dingen laat zich met cijfers en ratio niet dwingen.

De dag is gekomen en gegaan en jij zit nog lekker veilig in mijn buik. Heel lang heb ik gedacht 'blijf maar lekker zitten, we hebben het goed zo met z'n tweeën.' (Ik heb zo vaak in gedachten verzonken over m'n buik geaaid dat sommige shirts ervan zijn gaan slijten.) Maar inmiddels ben ik wel heel nieuwsgierig naar je geworden. Ik hoop je dit jaar nog in mijn armen te mogen sluiten kleine schat. Natuurlijk kom je pas als jij er klaar voor bent, maar weet dat je in een warm nest terecht komt met heel veel liefde en mensen die nu al van je houden.

Tot snel!

Liefs,
mama

Terugblik op een bewogen jaar - II

2010-12-06T10:00:00.004+01:00

Vandaag het tweede deel van mijn drieluik. Tien dagen na het overlijden van mijn oma en precies tien jaar nadat Peter-Bas en ik elkaar voor het eerst ontmoetten, zijn we getrouwd. Sinds augustus 2008 waren we al bezig met de voorbereidingen en op 20 februari 2010 gaven we elkaar het ja-woord in de Sint Augustinuskerk in Utrecht. Hieronder een reportage. Ramon Kool heeft de prachtige foto's gemaakt en bewerkt.

Stilte voor de storm.

M'n moeder nam een doos vol Brabantse worstenbroodjes mee.

Mijn zus Becky vond het ook erg spannend.

Mijn jurk gekocht bij Assepoester in Arnhem. PB had bij Duetz in Zeist een semi-maatpak laten maken.

Bloemen kwamen van Funky Flowers in Utrecht.

Trouwauto: de Volvo 1800 es van m'n schoonvader.

Het officiële gedeelte in de kerk.

En daarna feest!

De band speelde het dak eraf (thanks Wiendelt, Es, Gabe en iedereen so much!) en Jan-Paul zorgde er achter de draaitafels voor dat het nog lang onrustig bleef.

Een special shout out naar Daan de wedding planner van Yep I Do. Dankzij haar werd onze bruiloft het rauwe knalfeest dat we hadden gehoopt!

Het is een prachtige, onvergetelijke dag geworden, mooier dan we ons hadden durven voorstellen. Er waren zoveel lieve vrienden en familieleden, en zoveel liefde... werkelijk met geen pen te beschrijven.

Bijzonder kippevelmoment: de ooms van Peter-Bas, Robert en George-Jan, speelden akoestisch Juliet van de Dire Straits.

PB&J

2010-11-30T12:48:00.003+01:00

mmmmmmmm...

Terugblik op een bewogen jaar - I

2010-11-30T08:43:00.010+01:00

Bloggen is dood, hoor ik de laatste tijd veel om me heen. De mensen die regelmatig mijn blog checken zullen waarschijnlijk dezelfde indruk hebben gekregen. Het is nu eenmaal zo dat ik een baan heb waarvoor ik veel schrijf en de hele dag achter de computer zit. Aan het eind van zo'n dag kan ik me er nauwelijks toe zetten weer achter een scherm te kruipen om alleen al m'n prive-email te lezen. Laat staan dat ik nog inspiratie heb om te bloggen, zelfs over de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven.

Inmiddels zit ik twee weken thuis (waarover later meer) en is de inspiratie terug. Ik moet nu eenmaal schrijven, of het nu voor m'n werk is over het laatste nieuws in de autobranche of prive over zaken die mij persoonlijk aan het hart gaan. Ik neem de gelegenheid te baat om een aantal voor mij persoonlijk zeer belangrijke ontwikkelingen van het jaar 2010 van me af te schrijven. Want het was zeer zeker een bewogen jaar! Als eerste een droevige, maar ook erg bijzondere gebeurtenis.

Maria Elisabeth Hoppenbrouwers-Van Zundert
Op 10 februari 2010 is op 84-jarige leeftijd mijn oma overleden.
Al zo'n tien jaar geleden is ze verhuisd van het grote statige huis met gigantische tuin aan de veiling in Zundert naar een serviceflatje. Omdat ze steeds meer verzorging nodig had, kon ze er niet blijven wonen. Ze moest het huis verlaten waar ze jaren zo gelukkig had gewoond met mijn opa - die al tijden eerder was gestorven - en vroeger met hun drie zoons. Ze woonden er afgelegen en omringd door boomgaarden midden in de natuur. Iets waar mijn oma ontzettend van genoot. Ze was geen mensen-mens. Aan haar naaste familie had ze genoeg en ze lichtte op als we langs kwamen, maar het sociale leven in Zundert liet ze links liggen. Ze werkte liever in de tuin en genoot van de diertjes die daar rondhuppelden. Van haar en opa heb ik geleerd te genieten van de Nederlandse natuur in al haar eenvoud.

Bloemetjesschort
Mijn zus en ik gingen regelmatig een dagje spelen of logeren bij opa en oma. Nog steeds stammen mijn warmste herinneringen aan mijn oma uit die tijd. Dan zat ze in haar bloemetjesschort buiten op een bankje de verse worteltjes uit eigen moestuin te raspen. En bij het middageten zette ze ons witte boterhammen met mierzoete zelfgemaakte frambozenjam voor.

Ook al kon het echt niet anders, toen oma in het appartementje trok was dat het begin van het einde. Haar kinderen hoopten tevergeefs dat ze in het complex meer aanspraak zou hebben en misschien weer meer zou gaan ondernemen, maar daar had ze geen behoefte aan. Haar lichamelijke gesteldheid ging achteruit. Ze had reuma en al jaren diabetes.

Door de suikerziekte wilde op het laatst een wond die ze op haar been had opgelopen maar niet genezen. Haar huid en bloed waren zo dun dat ze bij het minste of geringste stootje zich al weer open haalde. Bovendien bewoog ze door de pijn van de reuma te weinig wat de doorbloeding in haar been natuurlijk ook geen goed deed.

Slecht nieuws
Begin februari kreeg ik het telefoontje van mijn vader dat oma in het ziekenhuis was opgenomen. Omdat de wond maar niet genas, liep ze gevaar bloedvergiftiging op te lopen. Oma's been moest geamputeerd worden. De operatie was goed verlopen, maar het herstel ging langzaam want ze was al erg zwak.

Op een woensdagavond trotseerden Peter-Bas en ik het barre winterweer om haar in het ziekenhuis in Breda op te zoeken. We schrokken van de schim die op het bed lag. Oma's gezicht was ingevallen en ze lag maar te staren naar een hoek in de kamer. Toen ze ons zag, lichtten haar ogen wat op. Ze ademde heel oppervlakkig alsof ze constant buiten adem was. Je moest goed luisteren om de woorden te verstaan die ze met moeite een voor een uitstootte. Door de medicijnen was ze wat in de war. Eerder op de dag had ze de zuster al verteld dat er een licht in haar kamer was, waarop de zuster ijverig aan de lichtknopjes begon te draaien en de gordijnen dicht deed 'zo beter?'...

'Baby's!'
Ik zat naast oma's bed en pakte haar ijskoude hand vast. Ze begon ineens druk te praten, ze bood haar excuses aan dat ze niet bij onze bruiloft zou kunnen zijn. Ze begon op te sommen wat ze allemaal nog meer zou missen, 'jullie zijn straks getrouwd... en dan komen er ook... baby's!'. We schrokken ervan en hoonden de opmerking weg, 'nou oma, dat moeten we nog maar afwachten hoor, zover is het nog niet, eerst maar eens trouwen.' Maar ze had een soort vreugdesterretjes in haar ogen die ik nooit zal vergeten.

Toen het tijd was om afscheid te nemen, drukte ik een kus op haar voorhoofd. Ze keek me met grote, bijna kinderlijke ogen aan. 'Rust maar lekker uit, oma. Ga maar lekker slapen zo', zei ik, vermoedend maar niet wetend dat dit het laatste afscheid was. Toen we de kamer uitliepen, had ze haar ogen weer gefixeerd op die ene hoek van de kamer.

Kort nadat we weer in Utrecht waren aangekomen, belde mijn vader. Oma was overleden. De dagen ervoor had ze alle kinderen en kleinkinderen nog gezien. Voor ons gevoel heeft ze die laatste dag nog gewacht - de hele dag liggen staren naar dat mooie licht - tot wij geweest waren zodat ze vredig kon gaan. En daar zijn we haar erg dankbaar voor.

Trouwen? TRAUW!

2010-01-13T22:50:00.001+01:00

PB en ik gaan trouwen. Op de dag dat we elkaar 10 jaar kennen, zullen we elkaar het jawoord geven. Dat gaat natuurlijk gepaard met een mooi feestje wat we TRAUW hebben genoemd. Zie hier de officiële website: TRAUW.blogspot.com

Het feest is alleen toegankelijk voor genodigden (met een polsbandje).

RIP Sam

2009-08-08T10:26:00.006+02:00

Koala Sam is donderdag 6 augustus overleden. Het beestje werd afgelopen februari gered uit een van de hevige bosbranden die in de Australische provincie Queensland woedden. Sam werd een icoon voor de Australiers die huis en haard in rook op zagen gaan door de hevigste bosbranden in jaren. En voor de brandweermannen die dag en nacht in touw waren en hun leven op het spel zetten om het vuur te bedwingen.

Een van hen, Dave Tree, kwam in de in as gelegde bossen de verdwaasde en gewonde vrouwtjeskoala Sam tegen. Hij gaf het beestje te drinken en bracht haar naar een dierenopvang waar ze uiteindelijk genas van haar verwondingen. Ze werd het symbool van de veerkracht van Australie en een hart onder de riem voor de brandweerlieden.

De ontroerende beelden gingen de hele wereld over:

Ironisch genoeg is nu, een half jaar later, Sam overleden aan chlamidia. Tja, wat zullen we zeggen... dat is ook de natuur.
De Australische premier Kevin Rudd over het overlijden van Sam: "De beelden gaven mensen overal ter wereld hoop dat Australie de bosbranden kon overwinnen, en dat deden we. Sam was een symbool hiervan en het is tragisch dat ze niet langer onder ons is."
Sams redder Dave Tree vertelde de media zeer aangeslagen te zijn. "Het is wreed. Ze overleeft reusachtige vuurhaarden maar wordt dan geveld door een ziekte waarvoor toch een vaccin moet bestaan. Ik sta hier tranen met tuiten te huilen. Ze betekende erg veel voor ons."

We zullen Sam herinneren als de stoere cute fuzzy die ze was. Rust in vrede in de eucalytusbomen van de koalahemel, Sam.

Dikke bult

2009-08-01T08:13:00.001+02:00

Eigen schuld.

DOH!

2009-08-01T08:07:00.001+02:00

I know that feeling.

Zundert 850

2009-07-22T13:43:00.006+02:00

Je kunt zeggen wat je wil over Zundert, maar ze vinden altijd wel een reden om een feestje te vieren. En dat pakken ze dan niet halfslachtig aan.

Dit jaar bestaat de gemeente Zundert 850 jaar. Tijd voor een feestje? Tuurlijk! Ter ere van het jubileum is er besloten een soort Night of the Proms evenement neer te zetten: Promz 850.

Maandenlang hebben het orkest, koor, zangers en danseressen geoefend. Uiteindelijk stond er een vier uur durende show met een orkest van zeventig man, tientallen dansers en solozangers en een koor van tachtig personen. Het paste nauwelijks op het podium. Mijn vader is de kwaaiste niet, dus toen ze hem begin dit jaar vroegen mee te zingen in het koor, zei hij ja. Ook al had hij geen muzikale ervaring whatsoever. Dat moesten we meemaken!

De geboren Zundertenaar, acteur Guus Dam, presenteerde de avond.

Het begon al goed: de openingstune van Star Wars.

Op een gegeven moment gaf een singersongwriterduo een Zundertse versie van Skiks Op Fietse. Erg grappig en herkenbaar voor Zundertenaren. De rest van Nederland is waarschijnlijk al blij als ze het kunnen verstaan...

En toen zong het koor een prachtig operastuk (shame on me, ik ben de naam vergeten). Dit lied heeft mijn vader wekenlang door het huis lopen zingen, en als je het dan hoort uit tachtig kelen is dat toch wel imposant.

Dit vond ik een waar kippevel-stuk: Bohemian Rhapsody. Live klonk het prachtig. De filmpjes zijn met mijn mobieltje gemaakt dus de kwaliteit laat helaas te wensen over (geldt ook voor bovenstaande filmpjes). Hopelijk komt het toch enigszins over.

Raar volkje, die Zundertenaren. Maar het is toch geweldig dat zo'n kleine gemeenschap zoveel mensen op kan trommelen die samen batenloos een groot evenement neerzetten. Iemand krijgt het in z'n bol en voor je het weet heb je jaarlijks het grootste dahliabloemencorso ter wereld, of een Shakespeare-festival met voor het eerst ever een levensgrote replica van het Globe Theater.

Al met al ben ik nog steeds blij dat ik niet meer in Zundert woon (ik heb toch liever de stad), maar ik ben ook trots dat ik deel heb uitgemaakt van deze bijzondere gemeenschap.

What will they do next?

Extrema Rock 'n Rolla

2009-07-22T11:24:00.010+02:00

People ask the question... what's a RocknRolla? And I tell 'em - it's not about drums, drugs, and hospital trips, oh no. There's more there than that, my friend. We all like a bit of the good life - some the money, some the drugs, others the sex game, the glamour or the fame. But a RocknRolla, oh, he's different. Why? Because a real RocknRolla wants the fucking lot. - Archie, "RocknRolla" (2008)

We stonden afgelopen zaterdag op Extrema Outdoor in de technotent, toen we deze gast zagen. Als je de film RocknRolla van Guy Ritchie hebt gezien, zul je waarschijnlijk hetzelfde denken als wij: Dat is Johnny Quid, the real rock 'n rolla! Nou ja, hij lijkt er in ieder geval erg veel op.

Dit was al tegen het einde van de dag. Dave Clark sloot af en zette een geweldige show neer. Hij stond geweldig te draaien en was wat ons betreft het toppunt van de dag!

We begonnen de dag bij de mainstage. We waren rond half drie op het terrein en het weer begon langzaamaan op te klaren. Geen regen gehad en vanaf een uur of vier niks dan stralende zon. Wat een geluk!
Het was inmiddels al weer een paar jaar geleden dat we naar Extrema Outdoor waren geweest en er is veel veranderd. Het is nog veel groter geworden, er was dit jaar zelfs een tijdelijke brug over het meertje gebouwd om de duizenden bezoekers van de ene kant van het terrein naar de andere te laten lopen. Ook het publiek was wat minder randstad geworden: het was bijna een Eindhovens feestje. Maar dat maakte het er niet minder gezellig op. We gingen met Maarten en zijn vrienden uit Eindhoven: Roel en BramStijn, en nog wat meiden die hij in het Brabantse heeft leren kennen. Later kwamen ook Wies en Sander langs en was het feest compleet.

Bij de mainstage hebben we Josh Wink en een stukje Tiga meegekregen. Dat was wel lekker maar het kwam nog niet helemaal los voor ons. Iedereen stond eigenlijk maar wat te kletsen en te bieren. Dus toen maar naar de technotent want daar zou Miss Kitten & The Hacker om zes uur staan. Die wil ik al zo lang een keer zien, maar op een of andere manier is het er nog nooit van gekomen. Maar nu zou het wel lukken, dacht ik...

We stonden ruim op tijd in de donkere hete tent, terwijl buiten het zonnetje scheen. Om 6 uur, geen MK... 6:15 geen MK... half zeven nog steeds geen Miss Kitten! Ondertussen kregen we geen informatie en ook het barpersoneel kon me niks wijzer maken 'Ik weet alleen iets over drankjes'. Om kwart voor zeven maar weer lekker naar buiten gegaan, ze zal wel hebben afgezegd dachten wij. De volgende dag kwamen we erachter dat ze een uur te laat was. Als we dus nog een kwartiertje hadden gewacht.... Nou ja, het mocht blijkbaar niet zo zijn.

De rest van de groep was inmiddels afgehaakt, dus die gingen we weer opzoeken. Zij stonden lekker bij Future Funk te dansen en socialisen op Steve Angello. De frisse lucht konden we goed gebruiken en ook de beats waren niet verkeerd. De ondergaande zon maakte de sfeer compleet.

Ook nog lekker raketijsjes gekocht. Ik was even het papiertje weggooien toen een fotograaf ter plaatse mijn gehups en megablije stampertje-outfit wilde vastleggen. Is goed hoor. Het shirt heb ik gekocht bij Revenge in Utrecht. De erg bijzondere legging die vloekt komt van Mindwhatyouwear.com.

Fruit de mer

2009-06-06T09:13:00.003+02:00

Mijn leidinggevende is weken bezig geweest mijn halfjaarcontract, dat 1 juli afloopt, verlengd te krijgen. Het gaat slecht met ons moederbedrijf en de directeur daar heeft besloten dat alle beslisingen rond contracten langs hem moeten gaan. In een normale wereld zou ik me geen zorgen hoeven maken over mijn contractverlenging: mijn baas had al gezegd dat hij me niet kwijt wil. Maar tijden zijn veranderd en hij moest lullen als brugman voor mij. Ondertussen heb ik om mij heen afscheid genomen van meerdere collega's. Sommigen kregen een week voor hun contract afliep te horen dat ze niet meer hoefden te komen. Ik begon hem serieus te knijpen.

In een optimistische bui zei ik tegen Peter-Bas 'als ik een contract voor onbepaalde tijd krijg, wil ik dat vieren met fruit de mer.' Ik had al gezien dat ze dat bij restaurant De Rechtbank op de kaart hebben staan. PB, die helemaal niet van schaal- en schelpdieren houdt: 'Ja hoor schatje, als je een vast contract krijgt, gaan we dat eten.' Hij ging er (net als ik overigens) vanuit dat hij die belofte niet zou hoeven inwilligen. Ik moest al lang blij zijn met opnieuw een tijdelijk contract.

Donderdag was de kogel door de kerk. Tot mijn grote vreugde en verbazing krijg ik een contract voor onbepaalde tijd. Dus... gisteren heb ik mij heerlijk decadent laten fetteren op de King Crab plateau. Ik heb onwijs gesmuld van de krab, oesters, langoustines, garnalen, mossels en kokkels. Flesje bubbels en witte wijn erbij besteld, chocolade toetje met een dessertwijntje, espresso na met een glaasje van mijn favoriete whiskey. We hebben het er echt van genomen. Zalig.

Kies konijn

2009-05-10T21:36:00.007+02:00

Laatst vertelde Ramon me op Twitter dat hij overweegt een konijn te nemen. Hij vroeg zich af wat daar allemaal bij komt kijken. Na hem te hebben gecomplimenteerd met zijn goede smaak van huisdieren wilde ik een email gaan schrijven. Maar toen dacht ik waarom mailen als ik het kan bloggen? Ten slotte kunnen niet genoeg mensen weten hoe leuk konijntjes zijn als huisdier! *WARNING BUNNY PROPAGANDA*

Een konijn is namelijk voor iedereen een goede optie als huisdier. Behalve als je kleine kinderen hebt die je wil laten oefenen voor als je later een 'echt huisdier zoals een hond' wil nemen. Daar wordt niemand blij van en vooral dat beestje niet. Maar verder zijn konijnen ideaal. Ze hebben minder onderhoud nodig dan honden of katten, maar zijn net zo gezellig.

Als je een konijntje gaat nemen, moet je je een paar dingen afvragen. Ten eerste: wil je hem buiten of binnen houden? Het kan alletwee prima, als hij maar genoeg ruimte heeft. Als je hem buiten zet, heb je minder troep van stro in huis en minder stank (want dat hok moet echt elke week schoon gemaakt worden). Maar het is wel minder gezellig. Daarom staat Chomsky bij ons lekker binnen. Het blijft een gezelschapsdier. Wij hebben hem ook nog eens de gaafste kooi ter wereld gegeven, zelf in elkaar geknutseld van een gepimpt kringloopdressoir. Hoef je niet zo'n lelijke plastic bak in je woonkamer te zettten. Zorg er wel in ieder geval voor dat hij genoeg ruimte heeft. Op de site konijnen.nl (je verzint het niet) kun je afmetingen en bouwtekeningen voor hokken vinden en heel veel andere nuttige info.

Verder moet je je afvragen of je er een of twee wil nemen. Over het algemeen wordt gezegd dat konijnen graag gezelschap hebben maar onze Chomsky vermaakt zich heel goed in z'n eentje. Die speelt met een lege eierdoos of hupst lekker door het huis. Het makkelijkst als je twee koninos wil is om een paartje uit het asiel te halen. Ze zijn namelijk erg kieskeurig over met wie ze gezien willen worden. Als ze het niet kunnen vinden met elkaar krijg je hele nare situaties. Ook broertjes en zusjes vliegen elkaar op oudere leeftijd vaak in de haren. Een broertje en een zusje samen houden kan natuurlijk onder het mom van heel veel meer waar voor je geld. Sowieso moeten mannetjes op een bepaalde leeftijd vaak geholpen worden. In het begin is het grappig dat gehump (vooral met nietsvermoedende visite lachen!) maar als je constant over je bronstige konijn struikelt, wordt het minder. Bovendien kunnen ze dan heel territoriaal en agressief worden.

Verder zijn de belangrijkste zaken voor conejos eten (vooral heel veel hooi, daarnaast een klein beetje brokjes. Maar hooi is het belangrijkste: daar slijten hun tandjes van bij. Geen knaagblokken daar krijgen ze blaasstenen van) en genoeg lebensraum. Laat hem dan ook elke dag even los lopen. Dat is natuurlijk belangrijk voor de lichaamsbeweging maar daarnaast ook onwijs komisch. Als je een tuin hebt die enigzins afgesloten is zodat hij niet met de noorderzon verdwijnt, laat hem dan lekker buiten lopen. Dan moet je hem wel elk half jaar inenten tegen nare ziektes als myxomatose. Een hele goede dierenarts met veel verstand van konijnen vind je in Utrecht hier.

Nou de rest wijst zich redelijk vanzelf. En remember of je nou een kleintje neemt of een hele grote, konijnen zijn leuker dan je ooit had gedacht. (Maar wel een beetje dom.) Gegarandeerd zo'n vijf tot tien jaar plezier en lllieffde. Doe maar wiebelen!

Dank voor uw aandacht er is nu ruimte voor het stellen van vragen.

Shopping spree buit

2009-04-18T16:18:00.003+02:00

Twee jasjes van Only omdat ze zo goedkoop waren en ik niet kon kiezen.
Een shirt van Revenge omdat mijn naam erop stond.
Een rokje voor erbij.
En een bikini van Marlies Dekkers. Gewoon omdat het kan.

Na sluit...

2009-04-08T21:58:00.002+02:00

...dan wordt het pas leuk op de AutoRAI. Dan gaat de muziek aan en komen alle verkopertjes buiten spelen. Stropdassen los jongens! Zoals vandaag op de Toyota-stand.

jaja, het dak eraf.

AutoRAI

2009-04-06T22:04:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag zijn we met mijn ouders naar de AutoRAI geweest. Erg leuk, zeker als je net als PB en ik connecties hebt en dus geen entree hoeft te betalen en gratis een kopje koffie en broodje kunt nuttigen. Maar dit was wel erg bijzonder: PB kende iemand op de Aston Martin stand. Wij liepen dus om de grote meute heen die naar het aanwezige schoon stond te kijken, stapten over het hekje heen en konden de auto's van lekker dichtbij bekijken. En daarna natuurlijk op ons gemak nog even wat drinken op die stand. Ik heb toen snel stiekem een filmpje gemaakt. Stiekem want je moet er natuurlijk eigenlijk heel blase over doen.

Ik moet zeggen dat ik me niet helemaal op mijn plek voelde maar het was erg leuk eens mee te maken.

Trotse papas

2009-04-06T21:56:00.003+02:00

Sjoerd en Nancy kwamen een tijdje geleden over gevlogen uit Australie. Mooie gelegenheid voor een etentje met PB's oude studievrienden. Maarten nam meteen zijn kersverse (twee weken oude) kroost mee.
who's the cutest?

Becky op tv!

2009-03-12T19:28:00.007+01:00

Afgelopen zondag was mijn zus Becky op televisie. Ze deed met een team van haar werk (Taart & zo uit Etten Leur) mee aan Knoop in je zakdoek. Zij mocht het spandoek maken. Via de website kun je de aflevering van 8 maart terug kijken. Becky komt al na een paar minuutjes in beeld. Ik ben keitrots!

Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat Knoop in je zakdoek nog bestond. Vroeger zag ik het wel af en toe met Sylvia Millecam en Marnix Kappers.

Overigens vind ik het geweldig dat er de laatste tijd weer meer aandacht is voor het syndroom van down. Zo heb je de prachtige fotoreportage 'De upside van down'.

De fotografe, mevrouw Fluitekruitje, geeft als een van de redenen voor het maken van het fotoboek: "Ik wil Down syndroom uit de taboesfeer halen, zeker in deze tijd van prenataal testen." En dat vind ik een prachtig doel. Ik begrijp dat als je mensen met een verstandelijke beperking nooit up, close & personal hebt meegemaakt, de confrontatie moeilijk kan zijn. Hoe moet ik me gedragen? Wat begrijpen ze wel en wat niet? Het belangrijkste is: wees jezelf, want dat zullen zij ook ten allen tijde zijn. En laat ze in hun waarde. En voor alle zwangere vrouwen die een vruchtwaterpunctie overwegen (of het ondergaan hebben en in dubio zitten over wat te doen): Bekijk dit boek en zie hoeveel vreugde en geluk deze kindjes brengen. Met al hun 'beperkingen'.

He nou word ik toch weer veel sentimenteler dan ik van plan was. Nog zo'n mooi initiatief: het tv-programma Down met Johnny. Een populaire, jonge BN'er, Johnny de Mol, die een groep verstandelijk beperkte mensen volgt en interviewt. En dat op een commerciele zender op de zondagavond! Helemaal top. Afgelopen zondag was de eerste aflevering waarin Johnny meteen al wat typische speerpunten aankaart. Erg herkenbaar en zeker een programma om in de gaten te houden. Keep up the good work! Bruggen slaan, zullen we.

Zoek de verschillen

2009-03-12T18:59:00.007+01:00

Zoek de verschillen!
1. haar
2. konijntje
3. sjaal!

Het gaat natuurlijk om de sjaal. Ik zag hem in de etalage van de Forecast waar ik elke dag langs loop, op die etalagepop. De eerste keer dat ik hem zag, dacht ik 'wat een raar ding'. De tweede keer: 'hm, eigenlijk toch wel leuk'. En de derde keer moest ik die sjaal natuurlijk hebben! De volgende dag meteen naar de Forecast gerend maar ze hadden alleen nog maar het showmodel. Dus jammerrrr voor de etalagepop, maar ik draag nu haar sjaal. Hij staat mij toch veel beter. :)

Ze staat er nu wel een beetje saaitjes bij. Daarom lach ik haar elke dag uit. Haha ik heb jouw sjaal :P. Stomme pop. Met die arrogante blik in je ogen.

Verjaardag @ Autosalon Geneve

2009-03-10T18:34:00.012+01:00

Lieve vrienden en familie, hartelijk dank voor al jullie lieve sms'jes, krabbels en tweets om mij te feliciteren met mijn verjaardag gisteren. Het was werkelijk hartverwarmend! En dat terwijl ik zelf nog best wel eens jullie verjaardagen vergeet *bloos*.

Ik heb een erg bijzondere dag gehad. Niet echt een verjaardag, maar wel en bijzondere dag. Ik moest namelijk voor mijn werk op en neer naar Geneve voor de autosalon. Zoals je zult begrijpen vond ik dat erg vervelend ;). Natuurlijk had ik wat verplichtingen waar ik jullie niet mee zal vermoeien, maar verder kreeg de pers ook flink wat vrije speeltijd. Bij dezen een korte, persoonlijke impressie.

De Geneve Autoshow wordt gezien als de belangrijkste autobeurs van Europa. Dat heeft niet te maken met de grootte: het is namelijk een erg compacte beurs. Met drie halletjes heb je het wel gehad, je zou in een kwartier van het ene eind naar het andere kunnen lopen (maar waarom zou je dat willen?). Wat Geneve zo bijzonder maakt zijn de vele nieuwe auto's die er gepresenteerd worden. Maar dat boeit mij niet zo, dus als je dat wil lezen moet je maar naar Autoblog gaan ofzo.

De beurs was al een week bezig maar toch was het nog behoorlijk druk met opvallend veel gezinnen met soms erg kleine kinderen.

Enkele trends die mij opvielen:

Auto's worden weer hoekiger. Persoonlijk vind ik deze echt heel gaaf.

Verder worden er natuurlijk veel erg kleine wagentjes ontwikkeld als deze Toyota iQ. Wat dat betreft was Smart z'n tijd echt vooruit. Ook zag ik veel decoraties en tierelantijntjes op de lak. Dat vind ik dan weer helemaal niks.

Wat dan wel weer cool is: matte lak.

Verder zie je er ook een aantal ronduit bizarre wagens.

Zoals dit ding van het type WTF!

Jammer dat er geen mooie muscle cars stonden. Maar ja, de echte beauts uit dit genre (a la Ford Mustang Shelby uit '67) worden natuurlijk ook niet meer gemaakt. Gelukkig stond er wel een andere grote liefde van mij: de Alfa Romeo 8C Competizione.

Wow.
De nieuwe cabrioversie stond er ook!

En tot slot Honda's humanoid robot Asimo in actie:

Al met al was het een erg indrukwekkend evenement. Aan het eind van de dag was ik natuurlijk wel helemaal kapot. Zeker aangezien ik 's ochtends al om zes uur in de trein naar Schiphol zat, en 's avonds om half elf pas weer thuis was. Gelukkig heb ik me kostelijk vermaakt in het vliegtuig met de iPod Touch die ik van PB heb gekregen voor m'n verjaardag. SWEET! Mijn treintripjes zijn niet lang genoeg meer sinds ik dat ding heb. :)

Spruitjesstampot uit de wok

2009-03-10T18:30:00.001+01:00

Hmmmmmmmm!

Ajeto buurman!

Woohoo!

2009-02-28T08:51:00.002+01:00

We're fucking going!! :D

Jamparty

2009-02-28T08:39:00.001+01:00

20 februari waren Esther en Wiendelt vijf jaar getrouwd. En dat vierden ze met een Jamparty. Wat een feest!

de K de E de R de K

2009-02-03T21:57:00.003+01:00

De kerk. We zijn zondagochtend naar de mis geweest in een katholieke kerk die we in gedachten hebben om volgend jaar in te trouwen. Die wilden we wel eens van dichtbij bekijken. Ik moet zeggen dat ik het een van de mooiste kerken vind in Nederland. Geweldig pompeus.

Ook bijzonder weer eens een zondagsmis bij te wonen. Ik zong vroeger in het jongerenkoor van de kerk in Zundert en heb toen dus veel missen bijgewoond. Daarna ben ik, buiten de bijzondere gelegenheden, eigenlijk niet meer geweest. Ik stond er versteld van hoeveel van de lithurgie, de gebeden, gebruiken, me nog bij zijn gebleven. En het geeft toch altijd weer food for thought.

Binnenkort gaan we ook speuren naar wat geschikte feestlocaties met onze ceremoniemeester. Suggesties zijn welkom. Wel graag in de binnenstad van Utrecht.

Fun stuff!

Nieuwe heldin

2009-02-03T21:01:00.004+01:00

Na Renske de Greef en Mega Mindy heb ik een nieuwe heldin gevonden: Roosbeef. Niet alleen vanwege haar haar (zo had ik het vroeger ook :)) en zeker niet vanwege haar stemgeluid (dat is niet om aan te horen excusez moi) maar vanwege haar ontzettend creatieve taalgebruik.

Ik kan ontzettend genieten van poetische eenvoud. Daarom is "This is just to say"* van William Carlos Willams mijn favoriete gedicht. En vind ik De Jeugd van Tegenwoordig ook zo geweldig. Roosbeef is een beetje als De Jeugd van Tegenwoordig maar dan met piano en zonder de vunzigheden. Een greep uit haar teksten waar ik een warm gevoel van krijg:

'Het zijn de bouwvakkers, ze timmeren aan de weg.'

'Wacht op mij ik moet mn schoenen nog aan'

'Ze zegt 'ik kom uit de randstad' wat moet je dan met hem heb je 'n OV ofzo?'

en 'De boerderij krijgt een spuitje zonder verdoving'

Dit is te vinden op de cd met de briljante titel "Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten".

Dit nummer vind ik echt ontroerend. "Jongen gaat het leger in"

Ik hoop dat ze op Lowlands staat dit jaar!

*I have eaten

the plums

that were in

the icebox

and which

you were probably

saving

for breakfast

Forgive me

they were delicious

so sweet

and so cold

Smartlappenfestival

2008-11-15T16:09:00.007+01:00

Voor mijn werk volg ik een cursus journalistiek. Ik ben nu al zo'n drie jaar redacteur, maar heb nooit een opleiding in die richting gevolgd. Ik vond het toch wel belangrijk wat meer bagage te hebben en daar was mijn baas het gelukkig mee eens, vandaar: cursus journalistiek.

Daar hoort wel veel huiswerk bij. Voor de komende les moesten we een sfeerverslag schrijven, een genre waar ik helemaal geen ervaring mee heb. De nadruk moet liggen op de sfeer en beleving van een bijeenkomst naar keuze. Ik ging voor het Smartlappenfestival. Zie hieronder het resultaat.

Bloed, zweet en tranen
Utrecht lalt mee tijdens Smartlappenfestival

Door Marieke Hoppenbrouwers
Langs de Oude Gracht overheerste vrijdagavond de hoempapa-beat. Zo’n veertig kroegen in de stad bieden dit weekend in het kader van het Smartlappenfestival een podium aan het Nederlandse levenslied.

Normaal gesproken klinkt in grand café Quignon housemuziek, nu staat het kleurrijk uitgedoste kwartet ‘Alle 13 jaanke’ op het podium. Twee ordinaire stadse meiden, zwaar opgemaakt en in legging richten zich tot de vrouwen in de kroeg. Ciska Sigaret kijkt verveeld voor zich uit terwijl ‘Je loog tegen mij’ wordt ingezet. Twee Brabantse muziekanten met hawaii-shirts en blonde pruiken proberen de show naar hun hand te zetten, maar de plat-sprekende meiden geven ze geen strobreed.

Het maakt allemaal deel uit van de act maar het publiek in de stampvolle kroeg gaat er nog niet in mee. Het vaste jonge vrijdagavondpubliek kijkt verdwaasd om zich heen. Een jongen maakt zich druk om de bondkraag van zijn jas waar bier overheen is gemorst. Mensen staan te dicht op elkaar gepakt. Tijd om ergens anders te gaan kijken.

Het trendy cafeetje Toque Toque barst ook uit zijn voegen. De muziek staat hard en het café heeft rondom ramen dus de rokers buiten kunnen het optreden van Sjarrel en Sjaan letterlijk volgen. Binnen is de sfeer gemoedelijk. Het publiek van dertigers is gekomen voor de levensliederen van het Utrechtse duo en zingt uit volle borst mee.

Sjarrel en Sjaan zingen de Nederlandse klassiekers mee met een geluidsband, maar daar zit niemand mee. Hazes, Bauer, Froger, Alberts, St. Claire, ze passeren allemaal de revue. Echte tranentrekkers zitten er echter nauwelijks bij. Sjarrrel wiegt vrolijk zijn heupen op de maat van ‘Maak me gek’.

Onderweg naar huis passeer ik de Quignon. Zeker de helft van het publiek dat er eerder stond, is ervandoor, maar het feest is nu pas echt losgebarsten. Nog even binnen kijken dan.

Alle 13 jaanke zet ‘Bloed, zweet en tranen’ van Hazes in. Het publiek buldert mee. De band maakt een uitstapje naar Engelstalig: ‘Are you kidding me?’ valt goed in de smaak. “Mag ik ook een Engels liedje zinge?” vraagt Ciska. “Met een daansje erbij.” Prompt wordt de vogeltjesdans ingezet.

Later wordt er nog wat promotiemateriaal uitgedeeld: bloemetjeszakdoeken met de bandnaam erop. Die zouden van pas moeten komen bij de tranentrekker ‘Dr. Bernard’. Met lange, maar toonvaste uithalen wordt het lied ten gehore gebracht. Bij deze melige versie wordt echter geen traan gelaten. Het Smartlappenfestival is levensliederen met een dikke knipoog.

Nieuwe laarsjes

2008-11-09T21:29:00.005+01:00

Na weken orienteren heb ik eindelijk de perfecte witte laarsjes gevonden.

Mega cute.

Bloemencorso in Zundert

2008-10-19T16:20:00.007+02:00

De laatste zondag van september was weer het jaarlijkse bloemencorso in Zundert. Na een paar jaar van andere verplichtingen kon ik er dit jaar weer bij zijn. En daar was ik blij om want ik heb een heleboel mooie herinneringen aan dit evenement. Weken achter elkaar spendeerde ik elke vrije avond in de corsotent: eerst papier mache plakken, daarna bloemen plukken, van spijkers voorzien en de laatste drie dagen moeten al die bloemen stuk voor stuk met de hand op de wagen worden geprikt.

Dit jaar maakte 'mijn' buurtschap, de Veldstraat, een wagen met de titel 'Boerendans.

En dit is het stukje waar wij zaterdagavond een paar uur aan bezig zijn geweest.

We kregen de elfde plaats van de negentien mededingers. Niet zo goed dus.

Dit was 'Wolf!' de wagen van buurtschap Klein-Zundert, waar mijn neefjes uren werk in hebben gestoken. Die kreeg de tiende plaats, ietsje beter dus.

De wagen van de buurtschap waar Becky bij helpt, De Berk, had de illustere naam 'Tuin der Lusten'. Hij kreeg de derde plaats, dus Becky was helemaal blij.

De terechte winnaar was 'Booming City' van Helpt Elkander. Heel indrukwekkend en innovatief (met led-verlichting in de wagen verwerkt).

Having Parents (In Law) over for Dinner

2008-10-19T15:51:00.008+02:00

Crying my eyes out
stupid onions

Taters in the oven

A classic but tres chique: tomatoes stuffed with Dutch shrimp.
That stuff has gotten expensive!

Le piece de resistance...

home made tiramisu.

Bring it on, I'm ready! ;)

Kroymans Weekend

2008-10-06T21:43:00.008+02:00

Wow, it's been a while. Time for a bit of catching up.

The last weekend of August we had quite an adventure. It was PB's work's yearly cabrio weekend. And it's just as cool as it sounds. But this year, it also got steaming hot...

Friday night PB came home with 'his' convertible: a bright blue Alfa Romeo Spider with a 3.2 liter V6 engine. Awesome! So Saturday we decided to take it for a spin. First, we dropped by at Hester's place. She told me she'd never driven a convertable, so we did our good deed for the weekend. ;)
Then we set for Groningen for the yearly gathering of the Le Roy family. I was really looking forward to that, but we first needed to check out the power of the V6 engine... on the German road. We had just crossed the border and hit 200 km/h when I thought 'what's that smell?'. A few seconds later the car - with the roof down of course - filled with smoke! We stopped at a nearby parking lot and saw we had a flat tyre. Luckily nothing really bad happened (thank god for 4WD), I mean we had a flat tyre driving 200 kilometers per hour!

So there we were, on the side of a German highway with a flat tyre. We found out super cool sports cars don't come with spare tyres. Instead we discovered a repair kit, but that did not work. There's not much to repair when your tyre is ripped to shreds.
So the only thing left to do was call the ADAC and wait for them to pick us up. That took about two hours. The ADAC guy told us we probably didn't have enough air pressure on the tyre, and that probably caused it to tear at a high speed. We learned our lesson: regularly check the pressure on your tyres!

He towed us to a closed garage on a deserted industrial area where we did some more waiting. By then we had given up on the idea of making it to the family gathering at all.

After a total of about six hours of waiting from the moment we were stranded by the side of the road, we were picked up again by another ADAC car. The Spider was taken somewhere else to be repaired and we were dropped off at a car rental. By then it was 9 pm and the place was closed so we had to wait another hour for the manager to arrive and give us a car to finally go home. The rental was a Peugeot 207.

What a bummer, and next day was the cabrio tour! Luckily there was a spare convertible we could borrow: a decent, trustworthy Saab 9.3. It was a lovely, sunny day and a beautiful tour. A perfect ending of a far from perfect, but very adventurous weekend.

Yes yes YES!!

2008-08-26T18:44:00.011+02:00

We just returned from our dream holiday to Greece. It was one of the best holidays ever! And...

I gained some weight on my left hand ;)
We got engaged on the beautiful island of Paxos. One morning we woke up and PB asked me to take a walk in the town of Lakka. We climbed the winding roads (and it was hot!) when we saw a lovely little church with a tree nearby.

He posed me in front of the tree and I was like 'what are you doing??'.

And then he got down on one knee and popped the question! & I said yes of course.
He gave me an absolutely gorgeous ring that was designed and made especially for me. How awesome is that! I'm so proud of it. Can't stop flaunting it. Special thanks to Tamara who helped PB in the ring development process.

That night we celebrated on board of our sailing boat together with Maarten, Fem, Jeroen and Mir, who bought us champagne.
So far our happily ever after story. February 20 2010 is the big day! Paryhardy!

Avondje Super Smash Bros. Brawl

2008-07-20T21:16:00.006+02:00

Vrijdagavond zijn we samen met Ien en Rofl naar Vey en RnR gegaan voor een ouderwets avondje spelletjes spelen. Nou ja, ouderwets... Eigenlijk hebben we onze eigen Wiimotes meegenomen en de hele avond Super Smash Bros. Brawl zitten spelen op de Wii die doctor Reinier voor z'n promoveren heeft gehad.

Het is een erg grappig spel met een simpel principe. Het is een soort Tekken-achtig vechtspel maar dan speel je met de beroemde karakters uit Nintendo-spellen, zoals Mario, Donkey Kong, Yoshi, Picachu, Zelda, en nog heel veel andere.

Gaandeweg de avond kwam ik erachter dat Kirby mijn favoriet was. Met dat karakter kun je anderen opslurpen en weer uitspugen en dan neem je de speciale moves van dat karakter over.

Dus ik zat iedereen flink te irriteren door telkens hun poppetjes op te zuigen. Tot RnR het helemaal beu was en mijn Kirby

met zijn grote bad ass character

het veld uitschopte, wat er erg

grappig uitzag.

Dat is eigenlijk het leukste van het spel: al die bekende karakters tegen elkaar te zien vechten. Wie zou winnen: Samus of Picachu? Bowser of Sonic? Verder is het vooral een kwestie van flink op de knoppen rammen. Aangezien we met z'n vieren tegelijk zaten te spelen werd de game al snel ontzettend chaotisch. Maar wel leuk!

Borrelen

2008-07-20T19:45:00.003+02:00

Vorige week vrijdag zijn we in De Flater in Utrecht een drankje gaan doen. We = PB, Ritsert, Maarten, Bas, Jeroen en ik. Later sloten Fem en Mir ook nog aan. De samenstelling was wel bijzonder want het komt niet vaak voor dat 'de vijf', die gasten zijn al zo'n vijftien jaar beste vrienden, zo spontaan samen komen. Dat moest dus even op foto en film worden vastgelegd.

Wat 'even een biertje' moest worden, werd uiteindelijk 13 flessen rose. We hadden hem dus flink hangen, maar het was wel gezellig.

De volgende dag waren we er behoorlijk beroerd aan toe. En dat kwam niet zo goed uit, want we gingen indoor sky diven in Roosendaal... Maar daarover een volgende keer meer.

All New Episode of Simon's Cat!

2008-07-15T09:19:00.002+02:00

hihi :)

Hoeveel nachtjes slapen nog?

2008-07-09T12:20:00.000+02:00

First Dance

2008-07-04T12:51:00.003+02:00

When our day comes (still no ring but I'm not sweatin') I would really love to have the balls to pull off something like this:

So awesome.

Thanks for the tip, Veya!

Anne!

2008-06-27T15:48:00.006+02:00

Anne came back from Ramallah! Unfortunately she couldn't stay as long as she had planned, but she promised to visit us again soon... with her new boyfriend. Ooooh, I can't wait!

Anyway. We spent an evening together and it was as if she had never even left. There was a lot of talking about issues big and small, and a LOT of red, red wine:

We had a great time. Come back soon and safely! We miss you!

Naughty Chomsky

2008-06-27T14:23:00.010+02:00

Our bunny Chomsky is so cute when he's being naughty. He loves to gnaw on cables, shoes, bags and purses, walls, doors, basically anything made out of card board, leather or wood. It drives me nuts! But plants are his absolute favourite.

Whenever he gets the chance (which isn't often) he nibbles away at the plants like crazy.

He knows he's not allowed to do it, but he can't resist the temptation. Look at him. He reminds me so much of Beatrix Potter's Peter Rabbit, one of my favourite childrens books. My grandfather used to read it to me. I think this is the reason why I've come to like bunnies so much.

When Chomsky realised I wasn't going to let him finish eating our Monstera Deliciosa (Monsterly delicious? What's in a name, right?!) he immediately ran to his cage. But in his panic reaction he knocked over the other plant.

'What? It wasn't me!' he seems to say.

How can you stay mad? Naughty little cutypie.

Shut up and drive!

2008-06-27T12:21:00.014+02:00

Peter-Bas mag een nieuwe lease-auto uitkiezen. Zoals jullie wellicht weten, liep hij de afgelopen maanden al flink te tobben aangezien de keuze nogal uiteenlopend en tegelijk mager is: of weer een Kia met alles erop en eraan, of een kale, kleine Alfa Romeo 147. Iedere dag veranderde hij van gedachten, wat dan voor mij wel weer leuk was. PB: "Het wordt de Alfa." ik: "Daar passen onze golftassen niet in." ... PB: "Het wordt de Sportage." ik: "Daar zit een te kleine motor in." Uren heb ik me vermaakt met dit soort spelletjes. Op een gegeven moment werd hij er helemaal gek van en was de lol er eigenlijk ook wel af, dus vorige week vrijdag zijn we proefritjes gaan maken zodat hij de knoop definitief door kan hakken.

We begonnen bij de Kia-dealer. De vijfdeurs Kia Cee'd lieten we links staan want die zag er een stuk suffer uit dan de driedeurs Pro-Cee'd. De versie die we mee kregen was duidelijk een demo-auto: pimpin' wit met ginormous zwarte velgen. Niet echt zakelijk representatief maar wel heerlijk fout.

Het was echt een sportief autootje met een 2.0-liter motor en strakke afstelling. Maar door dat harde onderstel in combinatie met de belachelijk grote velgen werd het nogal een bumpy ride. Op zich niks mis mee, ik word altijd wagenziek in auto's met een weeige vering, maar dit was niet bepaald comfortabel.

De volgende wagen was het absolute tegenovergestelde: de Kia Cee'd Sporty Wagon, een stationwagon. Hij was te burgerlijk om aan te zien, zilvergrijs en natuurlijk met imperiaal, en de 1.4-liter motor beloofde niet veel spectaculairs. Maar hij bleek heerlijk te rijden, echt een auto waar je zonder probleem mee naar Frankrijk and beyond kan rijden. En ja, die ruimte is natuurlijk megahandig voor bezoekjes aan de golfbaan en Ikea.

Ondank dat de SW comfortabel en handig is, kwamen we toch tot de conclusie dat we nog veel te jong zijn voor een stationwagon. Tijdens het rijden voelde ik me echt een soccer mom. That ain't right. Later, als we groot zijn en kleintjes hebben, zullen we nog vaak genoeg in een dergelijke burgerbak rijden. Nu nog even niet alsjeblieft.
We wilden ook de Kia Sportage, een suv, nog proberen, maar die was niet aanwezig. Dus toen hebben we de theoretische pros en cons tegen elkaar afgewogen. Pro: het is een stoere wagen met veel ruimte. Cons: met PB's budget kon hij er alleen een met een kleine motor kiezen (niet de vettte V6-versie), het is een vervuilende asobak (de enige die we hebben gereden zonder groen energielabel), en hij is gewoon te groot en onhandig in de stad.

We reden naar de Alfa-dealer in de veronderstelling dat we onze keuze gemaakt hadden: het wordt de Pro-Cee'd.
We werden warm verwelkomd bij de Alfa Romeo Galleria in Amsterdam, het eerste en enige Alfa vlaggenschip in Nederland. Wat een verschil met de Kia-dealer! Daar werden we geholpen door een verkoper met scheve, slecht geknoopte stropdas: "Daar staat de koffie-automaat, jullie weten hoe het werkt he?".
We reden weg in een 1.6-liter Alfa 147. Overigens was hij niet kleiner dan de Pro-Cee'd, wat ik wel had verwacht. En hij had vijf deuren in plaats van drie, toch wel een stuk praktischer.
Nu heb ik helemaal niks met het uiterlijk van de Alfa Romeo's die de afgelopen tien jaar op de markt zijn gekomen. De 147 is er daar een van. Eerlijk gezegd vind ik ze gewoon niet om aan te zien. Met de MiTo (de opvolger van de 147 die er dus uitgaat) en de 8C Competizione (mijn favoriete auto van dit moment, helaas stond hij vorige week net niet in de Galleria) zijn de ontwerpers eindelijk weer op hun oude glorieuze niveau terecht gekomen.

Maar als je dan instapt is de hele merkbeleving compleet. Het logo op de dorpel, de volledig leren bekleding, de ronde cockpitachtige meters met Italiaanse termen erop, maar ook de relatief zware koppeling en schakelmechaniek. Ja dat voelt wel als A-merk in plaats van huismerk. En het rijdt natuurlijk fantastisch.
Daarna ook nog even met de 2.0-versie gereden. Ook al zo'n pimpin' witte uitvoering. Ik weet dat het de nieuwe automodekleur is maar ik ben nog niet overtuigd. Hoewel het wel een stuk beter is dan saai grijs...

Deze had nog iets meer power. En dan dat geluid. wow. Donker gegrom en geroffel alsof er een V-motor in ligt. Peter-Bas kickt daar helemaal op dus de keuze was snel gemaakt.
Inmiddels is hij in bestelling: een zwarte vijfdeurs Alfa Romeo 147 met 2.0-liter motor. Nu moeten we alleen nog de kleur leer voor de bekleding kiezen. Bordeaux rood is wel classy. Of zullen we toch cognac doen, schat? ;)

Om de dag af te sluiten zijn we ook nog een stukje gaan touren met deze bad boy:

We zijn alletwee gek op dit soort Amerikaanse asociale muscle cars. Helaas was het ontzettend druk op de weg waardoor we hem niet de benen konden laten strekken op de snelweg. En om nou met zo'n auto aan te sluiten in de file leek ons niet zo'n goed idee, dus gingen we een beetje buiten de bebouwde kom rijden.

Daar was het ook druk plus met zo'n lage auto over drempels heen klauteren vergt wel wat concentratie. Daarom kijk ik zo moeilijk. Op de stukjes dat we de ruimte hadden, heb ik hem wel effe op z'n staart getrapt. Het is heerlijk om die V8-motor aan het werk te zetten en dat ook aan alles te horen en voelen. You gotta love it.

Free Your Mind

2008-06-13T13:57:00.006+02:00

and the rest will follow.

Afgelopen zaterdag zijn we naar Free Your Mind festival geweest in Arnhem, samen met Maarten en Femke. Jeroen en Mir zouden ook meegaan maar die waren op het allerlaatste moment helaas jammerjammer geveld door ziekte. Ter plekke waren ook nog Wies, Sander, Marjolein en Arnold dus dolle pret.

We kwamen aan op Arnhem Centraal en het zonnetje was al flink aan het schijnen. Na eerst uitgebreid door politiehonden te zijn besnuffeld konden we doorlopen het terrein op. Het was mijn eerste keer FYM en het beviel best. Het is kleinschaliger dan Extrema Outdoor maar er waren genoeg verschillende house-soorten om van te smullen en het lag zo'n beetje midden in de stad en dat heeft ook wel weer wat. De sfeer was wel een beetje provinciaals, maar ja wat wil je in zo'n uithoek van Nederland. Het was wel gezellig en daar gaat het om.

We hebben de meeste tijd doorgebracht bij het buitenpodium Mono - Mesjokke DJ's kregen de sfeer er hier goed in - en de electrotent. Daar draaide Dr. Lektroluv die wat mij betreft het hoogtepunt van de dag was. Ik had hem al eens eerder live gezien en toen was het ook een feestje, maar dat was al weer een tijdje geleden dus ik verwachttte niet te veel. En dat was onterecht want hij was heerlijk aan het draaien en mixen - een vleugje acid house en een snufje AC/DC *thunder!* = a winning team in my book. De tent stond op zijn kop. Zie ook filmpje met daarop van links naar rechts Maarten, Fem, ikkie en Nathan. Da's een oude kennis van m'n studietijd die ik toevallig tegen het lijf liep in de electrotent. Ik was een jaar of vijf, zes geleden getuige van het plaatsen van zijn tepelpiercing en ging toen bijna van m'n stokkie, hihi, maar da's een ander verhaal. Leuk elkaar zo weer eens tegen te komen. Good old days...

ahum, dus filmpje:

Uit de oude...

2008-05-30T11:01:00.006+02:00

Ik zat wat te neuzen in iPhoto toen ik dit oude filmpje tegenkwam. Vorig jaar zijn we in juni drie weken in Frankrijk en Italie gaan camperen. Dat was een leuke road trip maar tijdens die uren auto rijden ga je je soms een beetje vervelen. En tja, dan met je wat te doen hebben...

Is that chocolate or poo?

2008-05-24T20:10:00.007+02:00

Is this chocolate or poo?Geen van beiden. Het is onze vers gebeitste balkon. Kijk es hoe mooi het is geworden.

De kleur is bruin nr. 800 van Ceta Bever maar laat zich beter omschrijven als melkchocolade of poep.

De balustrade was al verwaarloosd toen we het huis kochten twee jaar geleden. We gokken dat hij een jaar of vijftien geleden voor het laatst is gebeits. Op veel plaatsen was de lak eraf en het hout was verweerd en grijs geworden. Nu hebben we ons er eindelijk toe kunnen zetten de boel aan te pakken. En het weer werkt ook mee, wat wel belangrijk is.
Ik heb op mijn vrije vrijdag het meeste werk gedaan. Het hout moest helemaal kaal worden geschuurd wat best een klus is. Maar dat is geen probleem voor mij hoor. Ik = stoere frouw.
Daarna de eerste laag beits erop gelegd. Toen pas kwam ik erachter dat ons balkon deze heerlijke vieze kleur zou krijgen, ik vind hem gaaf. Maar ja, dat was hard werken, dus wat doet een stoere frouw dan? Precies, een koud biertje pakken en in bad gaan liggen. Vandaag hebben we samen de tweede laag aangebracht en morgen doen we nog een laatste laag. Dan ziet ons balkon er weer helemaal uit om op te eten. Of om uit te scheiten. Wat je wil.

Weesp, de pleesp toe bie

2008-05-24T19:41:00.008+02:00

Bas is verhuisd naar Weesp. Wat moet je daar nou? Ja dat vroeg ik me ook af maar ik heb mijn mening honderd procent bij moeten stellen. Hij heeft er een schattig zeventiende eeuws huisje langs een gracht, een oud sigarenpakhuis. Daar willen we wel een keer sushi komen eten! Het stadje zelf zal ook wel up & coming zijn want Jort en Sjors kwamen nog in een bootje voorbij gecruisd.

Na Bas z'n huis bewonderd te hebben zijn we nog even bij een kroeg het terras op gedoken. Het was eigenlijk meer een gezellige proeverij. Daar hebben we ons tegoed gedaan aan allerlei lekkers: huisgemaakte limonade, flesje rose uit Sicillie, flesje bubbels en borden vol kazen en serrano ham. Echt te decadent voor woorden. We sloten af met een glas ijskoude limoncello. En ja, dan weet je wel wat er gebeurt met Marieke in de trein naar huis...
Morgen gaan we weer naar Weesp!

Wereldgolf

2008-05-24T19:13:00.004+02:00

Rene Quist, hoofdredacteur van de Bovagkrant, is een collega van me bij uitgeverij RAI Langfords. In zijn vrije tijd onderhoudt hij de website www.wereldgolf.nl die hij zelf heeft opgezet. Op deze site wil hij zoveel mogelijk verslagen verzamelen van golfbanen wereldwijd. In april heb ik er in Belek, Turkije, zes gespeeld dus ik dacht, ik help hem even. Ik heb een verslagje geschreven en fotootjes geleverd die nu op zijn site te zien zijn. Erg leuk om zo je hobby (golf) met je talent (schrijven, als ik dat van jullie in al mijn nederigheid een talent mag noemen) kunt combineren.
Sowieso leuk dat ik nu best een aantal collega's heb die ook golfen. Zo ben ik een tijdje geleden een keertje gaan golfen met collega's van RAI Amsterdam (waar ik eigenlijk nooit mee te maken heb) en een collega van RAI Langfords (Wim Baal, accountmanager van Autokompas) op Henry Chapel in Vlaanderen. Tering wat een moeilijke baan is dat! Had ik gezegd dat het weer echt K was? Maar het was wel ontzettend gezellig.
Anyway, jongens wanneer gaan we na werktijd een balletje slaan?

Run run run

2008-05-24T18:14:00.008+02:00

Vorige week zondag hebben Hester en ik voor de tweede keer meegedaan aan de Marikenloop in Nijmegen. Het weer was goed, de stemming zat erin en we hebben lekker gelopen. Ik heb een tijd neergezet van 31:37 waar ik erg tevreden mee ben. Zeker aangezien ik dezelfde vijf kilometer vorig jaar in 34:14 liep.
Nu ben ik niet op mijn charmantst op finish-foto's om het zacht uit te drukken, maar ik zet het bewijsmateriaal er toch even bij. Links van 2007 (3428), rechts is van dit jaar (1760).

Toen Hester en ik weer wat waren bijgetrokken (medaille in de pocket, biertje erbij) heeft Hesters huisgenoot uit Zweden die met ons mee ging om aan te moedigen, Annika, deze veel mooiere foto gemaakt. Thanks Annika for the lovely picture and the support. I had a great time!

Dit jaar heeft de organisatie van de Marikenloop alle deelneemsters die Marieke, Marike, Mariken of Marique heten gevraagd om op een groepsfoto te gaan. Want dat is toch een bijzondere naam zowel voor de loop (veruit de meest voorkomende voornaam onder de lopers) als voor de stad Nijmegen (Mariken van Nimwegen, go educat yourself!). Daar ben ik niet te beroerd voor natuurlijk! Ik ben de vierde Marieke van links op de onderste rij (roze shirt). Zoals je kunt zien, zijn Marieke's over het algemeen hele gezellige lachebekjes. Er deden 7.265 vrouwen mee aan de Marikenloop (en 0 mannen by the way) zo'n 160 van heetten Marieke, Marike, Mariken of Marique (die laatste variant ben ik overigens nog nooit tegen gekomen). Ze waren er niet allemaal voor de foto, maar wel zo'n beetje de helft. Ik vind het best bijzonder, met een stuk of tachtig (semi-)naamgenoten op de foto!Enfin, ik heb een hele leuke dag gehad en Hester en ik gaan volgend jaar natuurlijk weer meedoen want een goede traditie moet voortgezet worden (ook al is hij pas twee jaar oud). De eerstvolgende loop die ik gepland heb staan is de Bridge to bridge in Arnhem op 14 september, wederom met Hester. En daarna doe ik hopelijk weer mee aan de 4 Mijl van Groningen op 12 oktober samen met Ritsert en Bas. Dat hangt ervan af of ik niet te laat ben met inschrijven, maar anders lukt het vast wel om net als vorig jaar via Marktplaats een startnummer te bemachtigen. Genoeg dus om voor te trainen deze zomer. Als iemand nog andere leuke runs weet in de tussentijd... Laat het me weten!

Thank god for frappuccino's

2008-05-16T15:41:00.003+02:00

Godzijdank ze zijn er weer!! Noem het een frappuccino, noem het een frappiato, noem het ijskoffie of iced cappuccino, ik noem het cafeine-nirvana. De lekkerste zijn die van Cafe-T met een shot chocolade-siroop erin. Het is koud, het is zoet, het is koffie, en in de zomer is dit alles dat ik nodig heb. Heerlijk!

"Frappuccino! How come you taste so good? Frappuccino! Just like coffee should."

Thank god for big beers

2008-05-16T15:40:00.000+02:00

Tja, als we dan serenades aan het zingen zijn voor drankjes...

"Big beer, you are beautiful."

Lolcats

2008-05-14T21:05:00.004+02:00

Veya is er helemaal weg van maar ik heb hem nog niet helemaal door. Lolcats. Het is nerdy, het is humor, dus een winning team in my book. Vey stuurde me vandaag deze foto en ik was rofl. Ik werd er supervrolijk van dus heb hem maar meteen als bureaublad ingesteld.

Ik ging kijken op de site en vond nog meer leuke diertjesfoto's. De moeite waard om dus af en toe uit te checken.

I knew coffee was evil!

Nerdy humor + music = awesome

more cat pictures

Wil je lolspeak leren? Dat kan op de LolspeakWiki.

Charlie Bit Me

2008-05-06T22:12:00.003+02:00

There is a new YouTube hype. This adoreable home video, barely one minute long, got over 23 million views and was dicussed on CNN today.

I love it! Charlie is the cutest evil baby ever. And Harry is awesome in his 'I'll stick my finger in Charlie's mouth and see what happens' and then be surprised when he bites kind of way. Don't bother watching the spoofs though, they all suck.

If you like it too, why not buy the t-shirt? You gotta embrace the madness right?

Golfen in Turkije

2008-04-25T18:06:00.003+02:00

Vorige week zijn we voor de tweede keer naar Belek in Turkije gegaan om te golfen. Vorig jaar deden we dat ook samen met de ouders van Peter-Bas en mijn ouders. Dit jaar konden mijn ouders helaas niet mee. Ze wilden wel heel graag, maar vanwege een heftige blessure die mijn vader aan zijn schouder heeft, hebben ze helaas moeten annuleren. Ze vonden het ontzettend balen, maar wij natuurlijk ook. We hebben het leuk gehad met zijn vieren, maar ik moest toch best vaak denken aan hoe geweldig het was geweest als mijn ouders erbij hadden kunnen zijn. Uit het filmpje kun je goed opmaken dat ze wel veel in onze gedachten zijn geweest.

Qua golfspel ging het erg goed. Marlise kon ver slaan met haar square driver (ook wel liefkozend melkbus, ciabatta of apparaat genoemd). Ik heb geen driver - dat heb ik wel erg gemist - maar de tweedehands houten 5 van mijn moeder hielp me uit de brand en was mijn beste vriend deze vakantie. Ik had duidelijk vooruitgang geboekt ten opzichte van vorig jaar. Zelfs het contrast met een week ervoor was groot. Ik had toen een golfweekend van mijn werk, we liepen 18 holes op het belachelijk moeilijke Henry Chapel, waarbij ik nauwelijks een bal raak heb geslagen. Ik wijd het eraan dat ik vlak daarvoor nog les heb gehad en toen nieuwe aanwijzingen heb gekregen van mijn pro. Ik had precies die 18 holes nodig om ze me eigen te maken, waardoor het daarna zoveel beter ging. Hopen dat ik dat vast kan houden.
Peter-Bas heeft geweldig goed gespeeld in Turkije. Hij had een dag zelfs op handicap 28 gespeeld. Die gaat dus binnenkort qualifying doen. Thom (handicap 28,7) was een kei zoals altijd. Hij heeft wat chips gemaakt om akelig van te worden.
Kortom, het was een leuk weekje en we zijn weer naar huis gegaan met het voornemen toch wat vaker te gaan spelen. Als er liefhebbers zijn, laat het maar weten! De dagen worden langer en warmer...

Was alles maar konijnen

2008-04-25T10:22:00.011+02:00

Heb je wel eens een boek gelezen dat zo herkenbaar was dat het over jou leek te gaan? Scary he? Ik had dat met de roman "Was alles maar konijnen" van Renske de Greef. Wat een super boek, wat mij betreft het boek van het jaar. Ik zou willen zeggen dat ik het iedereen kan aanraden, maar ik ben bang dat ik dan misschien mensen zou teleurstellen. Het zal lang niet iedereen zo aanspreken als het mij deed. Daarom raad ik het meiden (niet vrouwen) in de leeftijdscategorie twintig tot dertig jaar aan die van dieren en opa's houden. En vooral degenen die zich ooit wel eens stilletjes hebben afgevraagd of ze niet zonder het te weten psychisch gestoord zijn, en dachten dat de mensen om hen heen het wel wisten maar een toneelstuk speelden zodat ze het zelf niet te weten zouden komen. Vooral zij zullen ervan genieten.

Nog nooit heb ik een boek gelezen met een hoofdpersoon waar ik me zo mee kon identificeren. Dat is best beangstigend want om nou te zeggen dat het goed afloopt met Sarah...

Ook ik hou van konijnen, leven in anonimiteit, en een beetje gek doen zonder dat je het kan helpen waardoor buitenstaanders denken 'wat een gek mens' maar je zelf wel beter weet (hoewel ik het niveau van gek doen van Sarah nooit zal evenaren). Ook ik gedraag me bij vlagen gestoord en bij vlagen intellectueel superieur waardoor ik me voor kan stellen dat mensen zich mateloos aan mij ergeren (sorry mensen).

Ook ik had een geweldige, lieve, gekke opa die zich volledig mee liet voeren in mijn kinderlijke fantasie en er nog een schepje bovenop deed. Een leger van tuinkabouters inschakelen om een jong boompje te beschermen bijvoorbeeld.

En ook ik bekijk het leven van een afstandje, observeer mensen en leef in mijn eigen wereldje. Gelukkig dit alles wel in veel mindere mate dan Sarah.

Mensen ga dit boek lezen en laat je meevoeren. Een heerlijk vakantieboek: niet te zwaar (zowel fysiek: 262 pagina's als geestelijk: ik had het in een halve week uit) maar het laat een onuitwisbare indruk achter.

Lentekonijntje

2008-04-02T19:42:00.006+02:00

Vandaag was eindelijk een typische lentedag. Hij begon grijs en druilerig, maar tegen een uur of vijf werden ik en de andere corporate drones gewekt door een lekker zonnetje dat de kantoren verwarmde.

Na een lange dag intensief werken, liep ik van ons kantoorpand naar metrostation Heemstedestraat. Dat is een prettig wandelingetje van vijf minuten, aan de linkerkant langs een watertje waarvan ik bij god de naam niet weet, en aan de rechterkant een miniatuur excuus voor een parkje met bomen en gras. En daar zag ik hem. Geen idee wat hij daar deed, maar hij zat er lekker te grazen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Een wild konijntje. Althans het zag eruit als een wild konijntje, en ik zie mezelf toch wel als een soort van expert.
Ik probeerde een foto te maken maar ik geloof dat ze het monster van Loch Ness wel eens beter hebben kunnen vastleggen.

Maar gelukkig heb ik het bewijs ook op film...

Ik had in dit veldje wel een paar keer een overduidelijk tam konijntje zien zitten. Maar deze ben ik al een tijd niet meer tegen gekomen. Die zal het waarschijnlijk niet gered hebben. Ook zie ik vanuit de metro bij station Sneevlietweg regelmatig een paar knalgroene papegaaien rondvliegen. Zouden die ontsnapt zijn of worden die gewoon elke dag zo uitgelaten? Hoe dan ook, een wild konijn zo midden in Amsterdam vind ik toch wel bijzonder.

Fitna: What a Waste of Time and Energy

2008-03-28T10:47:00.016+01:00

I watched it. All 16 bloody minutes of it. Well… I turned my head a few times to not have to look at the most gruesome footage. Sick. It made me sad and angry.
Sad and angry because we have all made such a big deal out of it. What a waste of time and energy! You can’t even call it a movie. My simple cut and pasted Chomsky movie was better than this piece of garbage.

I don’t know what to make of Fitna. Unlike Theo van Gogh and Ayaan Hirshi Ali’s cinematographically good movie Submission, Fitna doesn’t have a story or plot and no conclusion. Don't get me wrong, I don't agree with Van Gogh and Hirshi Ali's view on the Islam at all. But at least they got their opinion across clearly. Wilders, what are you trying to tell us? Yesterday I heard someone say on tv: “Geert Wilders kicks us and then he runs away”. That’s exactly what it feels like. Never in Fitna does he show his face. Never do you hear his voice. He is not available for discussion or confrontation. He just kicks and runs.
Fitna is a collection of footage torn from their context – torn and dismembered like the people Fitna shows being brutally slaughtered – and glued together to create a Frankenstein monstrosity. If somebody else, someone anonymous, had published this on YouTube, we would have all discarded it as just another twisted nut job. Unfortunately Wilders is far from anonymous. He is a politician. This could be dangerous. I can’t stop thinking that if Adolf Hitler had lived today he could have made a similar movie for his propaganda.
The last thing I want to say about it is that I think it’s disgusting how Wilders uses the horrible, terrible suffering of people who died by the hands of terrorists for his own good. At least show some respect to THEM!

For a couple of years now, I haven’t been able to feel proud of being Dutch. I used to, but not anymore. This does not help. All I can say is:
“Sorry world, for this nut case Wilders”.

Geert Wilders: kicking and running all the way to the bank.

Gorgeous

2008-03-28T08:54:00.005+01:00

Easter felt more like Christmas last weekend. It was - and still is - cold and dark and wet and grey and snowy and misty outside. brrrrrrr

But with these gorgeous babies we can at least bring some spring colour into the house:

Peter-Bas bought me these lovely pink tulips yesterday. Thanks babe!

Why We Have a Bunny and Not a Cat

2008-03-14T10:48:00.000+01:00

I like cats... from a distance. Don't get me wrong I love other people's cats and I don't mind having them over for a weekend every once in a while. But I don't want one of my own terrorising the house. I'll just stick with our bunny Chomsky. He is fuzzy and cute like a cat, in fact he's sleeping in the sun at my feet right now, very cat-like. But he doesn't think he's king of the castle. Unlike Simon's cat:

Hihi, that cat is funny.
Hey Chomsky, stop gnawing at the table!! For a bunny named Chomsky you're far from genius.

More Babies!!

2008-03-14T10:41:00.000+01:00

Ritsert heeft foto's opgestuurd van kleine Simon. Hij heeft het shirtje aan dat we hem hebben gegeven "Baby Flim" staat erop, Flim is z'n achternaam. Vandaar.
Het shirt staat hem geweldig en zelf vindt Simon het ook wel leuk zo te zien :)

Twitter Crash Course

2008-03-14T10:38:00.000+01:00

I know many of you guys don't really get Twitter. I have tried to explain it, but you just give me that blank look and say: "so it's like msn or something?". I think @Slijterijmeisje was right when she said: " Hebben jullie soms ook het gevoel dat wij Twitteraars een soort 5e colonne vormen waarvan de rest van de wereld helemaal niets snapt?" and "Twitter; soort van onzichtbare kaboutertjes die agenderen, assisteren en soms domineren, maar die er alleen zijn als jij ze ook wilt zien:-)".
Funny thing is, you get so used to the invisibility of Twitter that it comes as a shock when people let you know they actually are following you. Kind of like when you find out people are reading your weblog. You're happy because they are supposed to read it, but when someone asks you out of the blue "did you sleep better last night?" your first reaction is "GET OUT OF MY HEAD!". Two seconds later you realise that you're being ridiculous because you just posted a twitter on your sleeping problems for the entire world to see. Funny stuff :).
Anyway, I found this video about Twitter on YouTube. Lee LeFever made it as part of his 'in plain English' series. Basically he tries to explain our crazy 2.0 world... in plain English. Take this 2 minutes and 25 seconds crash course and if you still don't understand Twitter after that, I'll give up and never bother you again. I'll go back to my invisible leprechaun life.

Daffodil Kisses

2008-03-02T17:00:00.002+01:00

Wake up everybody! It's almost spring time again!!

in time of daffodils (who know
the goal of living is to grow)
forgetting why, remember how

in time of lilacs who proclaim
the aim of waking is to dream,
remember so (forgetting seem)

in time of roses (who amaze
our now and here with paradise)
forgetting if, remember yes

in time of all sweet things beyond
whatever mind may comprehend,
remember seek (forgetting find)

and in a mystery to be
(when time from time shall set us free)
forgetting me, remember me

e.e. cummings

Live: Wink!

2008-03-02T16:39:00.000+01:00

We went to see little baby Wink last week. He is such a cutypie! But he is quite a little bad-ass as well; he's already got the skater look going on with his little skull t-shirt and baggy pants. So we bought him his first Vans. Thank god they fit! :) And they look really awesome!

Don't babies just look great on me?
The perfect accessory. ;)

Gefeliciteerd!

2008-02-20T22:19:00.000+01:00

Lieve Tjitske en Jamaris,

Van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie mooie, lieve, gezonde zoon Wink!

We komen graag binnenkort een beschuit met muisjes eten en jullie prachtproduct bewonderen.

groetjes, Peter-Bas en Marieke

This one's for the blokes

2008-02-12T20:03:00.000+01:00

Dear guys,

Did you realise that Valentine's day is coming up? In fact, it's this Thursday. Now, I know what you're going to say. You and your girl friend, fiancee, wife, partner, pet or whatever agreed not to celebrate Valentine's day. You won't spend any money on this ridiculous commercial hoax. You don't need an international holiday to show her that you love her. And that's fine with her.

Now let me give you a tip. This is an excellent chance to score some easy points. She's not expecting a gift, so get her one anyway! Just a bunch of flowers or a box of chocolates (especially when she's PMSing). Even though she tells you now she doesn't care, take it from me, she'll love it! So you might expect something nice in return winkwinknotchnotch.

Channeling Emotions

2008-02-12T18:26:00.000+01:00

Even though I don’t really believe in astrology, one could say I’m a typical Pisces. I’m not too extravagant about showing my emotions and overall I’m pretty easy going. Cool as a cucumber so to say. But sometimes… very rarely, about once a year, this cute little fishy can turn into a somewhat less cool aquatic vertebrate. A shark for instance.

This was one of those mornings. It started when I got dressed not being entirely sure about my choice of wardrobe and Peter-Bas gave me that look. “What?” I asked. He didn’t even have time to say “I don’t know but there’s something weird about your outfit”; I had already changed into different pants. I had breakfast, brushed my teeth and was about ready to go when I realized I didn’t know what shoes to wear. PB advised me to wear “those brown ones”, meaning the ones with the ridiculously high heels. I put them on when he said “Of course you should wear a brown belt with those instead of a white one.” “Damn, you’re right!” I said, and started looking for my one brown belt, while PB tried to convince me that it really wasn’t that important. After searching for a couple of minutes I gave up and put the white belt back on.

Now, I left the house three minutes later than usual. Big deal you think, but remember it’s only a six minute walk to the train station. So I had cut my time in half. I was really really late. I started running through Hoog Catharijne (on my high heels) to the train station, looking ridiculous trying to go as fast as I could and dodging people at the same time. I had ten seconds to go down the escalator. Fortunately, most people followed the unwritten rule: 'thou shalt not stand still on the left side of the escalator for people who are in a hurry will run down the escalator there'. Most people but one. I tried to politely push on “I’m sorry, excuse me, can I pass, I’m in a hurry” but alas. I ran towards the train while the whistle already sounded, saying the Dutch k-word with every step I took when the doors closed right in front of me.

Something came over me. Something I know many people experience on a daily basis and which I have always considered a weakness. But this time, I couldn’t stop myself… Furiously I shouted “GODVERDOMME!” turning heads all around.

I thought an outburst of rage would release some pressure and be a relief, but it wasn’t. Not for me. I was still angry when I went up the escalator again. And when I looked to see from which platform the next train would depart (half an hour later!). And when I bought myself a coffee. Still even when I sat in the next train trying to tell myself I would feel better soon.

After a few minutes I realized that the only remedy was music. No matter what, I have always been able to channel my emotions, good and bad, through music. So I turned on my mp3 player. Hard rock or house couldn’t do the trick; that would only make it worse. I thought about Boomclick, but that’s only great for the more melancholy moods. I decided on some quality hip hop: Nas’ new album ‘Hip Hop is Dead’. And guess what, after only a few songs all of my ridiculous rage was gone. Next on the play list was ‘Hot Fuss’ by The Killers. Now that band is always good for some nice euphoria. When I arrived at work I was skipping and whistling and smiling about my ridiculous overreaction. I had a lovely day.

I guess music saved the day again.

Wiebelen Chomsky

2008-01-25T14:44:00.000+01:00

I'm turning into a real Apple head. Today I decided to make a nice little video from all the footage we've gathered of our bunny Chomsky over the years. I knew the perfect sound track for it: 'Konijntje' by AKA the Junkies and Willy Wartaal. Since I did not feel like downloading an entire compilation album from Pirate Bay for just one song, I bought it for a buck at the iTunes store. I created a new project in iMovie and dragged my Chomsky multimedia items in from iPhoto. It was all wicked easy. (Does Apple pay me for this free publicity? No sir. They should though, right?)
After some serious cutting and pasting and editing and dragging I created this monstrosity. I hope you have five minutes to spare - it's quite long - to watch it and tell me what you think. Yes, that sound you hear at the end of the song is Chomsky moaning. Didn't know bunnies could moan? Than you porbably also never heard a koala grunt...

Update: today my Chomsky tribute is 'nr. 1 most viewed today in the category pets and animals in the Netherlands' at YouTube. Ok, maybe it's not as awesome as JP's nr. 4 rating in June 2007. But still, I'm quite proud. :)

Kerst 2007

2008-01-20T22:19:00.000+01:00

Ja, typisch gevalletje van oud nieuws, maar we hebben vandaag pas een leuk compilatiefilmpje in elkaar geknutseld van eerste kerstdag. Dat wil zeggen, Peter-Bas heeft geworsteld met de nieuwste versie van iMovie (wel een stuk gemakkelijker dan de vorige, maar nog steeds even puzzelen) en ik zat ernaast hinderlijke aanwijzingen te geven.

We hebben eerste kerstdag in Zundert gevierd zoals ieder jaar met mijn familie. Alleen dit jaar hebben we dat voor het eerst sinds ever (d.w.z. sinds ik geboren ben) niet bij mijn oma thuis gedaan. Ze is namelijk in december naar een prachtig appartementje verhuist in de Molenstraat (equivalent van de Kalverstraat maar dan in Zundert) omdat haar oude huis en tuin te groot waren geworden en hier en daar begonnen te vervallen. Ze heeft het er goed naar haar zin, maar het was toch iets te klein om tien mensen een groot kerstdiner voor te schotelen. Afgelopen kerst hebben we dus met z'n allen bij mijn ouders thuis gevierd. Met z'n allen dat zijn mijn ouders en zus Becky, oom Jan en tante Willy, mijn neefjes Johnno en Dylan, PB en ik en oma natuurlijk. Oh ja, en de hond van Jan en Willy; Boris. Zoals je in dit filmpje kunt zien, was het erg geslaagd.

When Friends Split up

2008-01-15T21:38:00.000+01:00

I know it happens all the time, it's just as much a part of life as winter and summer, sadness and happy times, death and new life. And taxes of course. But when two of your closest friends decide to split up, it just gets to you.

I'm one of the lucky few whose parents never got divorced, but for a tiny little bit I can imagine how it might feel. I understand that two grown people have every right to decide that it's better for them to not be together anymore. But what about us? Are there going to be two christmasses for the friends? I don't think so...

Of course I'm being terribly selfish (and despite my effort not very funny). I just hope that my friends both find peace of mind and the strength to pick up their lives again soon. And even though they won't be together, I'd like to call myself their friend for a very long time to come.

Wild New Year's Eve Party

2008-01-07T20:23:00.000+01:00

No better way to end 2007 and kick start the year 2008 than by having a wicked awesome party with friends! We went to a café/restaurant in Amsterdam at the water (IJ) together with Gabe and Tamara and some of their friends who are really fast and steadily becoming our friends as well. The theme of the party was 'what do you want to be when you grow up?'. Some of us arranged a gorgeous costume, many of us were just gorgeous themselves, but we were all having a kick ass time! It all started out pretty innocent, but soon it got pretty wild. In the pictures are (randomly) Wiendelt, Esther, Inah, Patricia, Gabe B, Mijke, PB (as gangsta rapper in case you didn't notice), Hugo, Tamara, Gabe Mac (as emo rock star), me (as Paris Hilton note Tinkerbel the chihuahua),...

... and of course Captain Mark of the love boat.

Thanks for making such great pictures, handsome! ;)

New Beginnings

2008-01-04T16:55:00.000+01:00

It's normal for people to get sentimental around this time of year. You think back on the good times and not so good times of the past year and dream about the exciting stuff waiting for you in the year to come. Well, usually I don't remeniss like that at New Years Eve (just give me that bottle of champagne ;) ), but this year was different...

January 2 I started my new job as web editor for a Dutch website on the automotive industry, that's why. I'm working with an all male team of very professonial and driven journalists (of course they're driven, they're automotive journalists! Was that joke too cheesy? I stole it from Eddie Izzard). It's great to work with such enthousiastic people in a company supporting that atmosphere. Especially the last part was kind of new for me, but it's quite a relieve as you can imagine.

I'm working for Automotive Online four days of the week, and the rest of my time I'll be doing freelance work. I've been thinking about setting up my own little business for quite some time, and now I got the chance to try it out, I find it a bit scary. Especially the taxes and administration part, I'm just not good with figures. But I'm not planning on giving up, I want to really give this experiment a chance. Today I got my first freelance assignment. I'm very pleased with myself. It's about bioplastics, a topic I used to write a lot about for my last job, so this couldn't have been a better subject for me. Very exciting!

By the way, if you want to hire my freelance writing/editing services, leave a message. My expertise lies with cars, plastics, industrial design, cross media and web 2.0. Oh and bunnies of course.

Vlogalicious '08

2007-11-29T15:42:00.000+01:00

Some things can be hard work, but just because they're so much fun to be a part of, they only give you more energy. When I was young I used to have that with the flower parade - Bloemencorso - in the town I used to live. I would stay up all night pricking flowers to a rediculously ginormous parade wagon and almost be too tired the next day to enjoy the parade itself. But boy was I proud when 'my' wagon came riding by.

I just started working on the Vlogalicious '08 event and I have that feeling all over again. It's all very exciting. Keep an eye out for this one! More about Vlogalicious soon to come.

Life 2.0

2007-11-29T15:19:00.000+01:00

Friends are the weirdest things. When you visit them, they say such odd things as 'I never speak to you at msn anymore', or 'how am I supposed to keep track of you when you only update your weblog, like, every six months?', or 'you never reply to my scraps at Hyves'.

Well, you know what you guys, I've been busy.

With what you ask? Why, with microvlogging! So if you really want to know what's going on in that little, crazy head of mine at any time of day, simply follow me on Twitter. This is where I let the world in on my thoughts. This is a random selection of thoughts (some are in Dutch, sorry):

"Goedemoggel twitterland"

"Is twitter een manier van Het Systeem om ons te laten wennen aan een toekomst waarin Big Brother je gedachten kan lezen?"

"How do you spell interview? *brain fart*"

"cash flow problemen maar dan met mandarijnen. er komen er meer binnen dan we kunnen verwerken, ze beginnen al voorzichtigjes te schimmelen"

"Flash Gordon theme song buzzing in my head. Annoying. Flash! Ahaaaaa savior of the universe!"

"Marketing manager van een groot internationaal chemiebedrijf tijdens persconferentie: 'In my opinion the world is global.' ... :/"

So please, friends, start a Twitter account so I know what you guys are up to and you can follow my each and every useless thought, like Erwblo, Slijterijmeisje, Ome Jelle and Sinterklaas.